บทที่ 7 Episode7
ทันทีที่ฉันพูดประโยคนั้นออกไปนายขุนพลก็ตรงเข้ามาบีบแขนฉันแน่น ฉันเจ็บตรงที่โดนเขาบีบมากๆ เหมือนกระดูกแขนของฉันจะแตก
ฉันมองหน้าเขานิ่งโดยไม่แสดงถึงความเจ็บของตัวเองให้เขาเห็นสักนิด หน้าของนายขุนพลแดงมาก บ่งบอกถึงความโกรธของเขาได้ดีทีเดียว
ฉัน: อย่าเอามือสกปรกสกปรกของมึงมาจับตัวกู
ขุนพล: คำก็สกปรก คำก็ขยะแขยง งั้นมึงลองมีผัวเป็นคนที่มึงรังเกียจหน่อยดีไหม หื้ม?
พูดจบขุนพลก็ลากแขนฉันเข้าห้องทำงานของเขาทันที
ฉัน: ปล่อยกู ปล่อยนะ ไอ้ขุนปล่อยกู
ฉันดิ้นไปมาเมื่อนายขุนพลลากฉันมายังโต๊ะทำงานของเขา เศษถุงยางที่เขามีอะไรกับอีนั่นเมื่อกี้มันยิ่งทำให้ฉันขยะแขยง
ฉัน: ปล่อยกู ไอ้เลว กูขยะแขยงมึง ผู้ชายอะไรกินไม่เลือก เลว เลวที่สุ.....
เพี้ยะ
เสียงของฉันขาดหายไปทันทีเมื่อโดนฝ่ามืออันใหญ่ยักษ์ฟาดลงมา ครั้งที่เท่าไหล่แล้วน้าที่เขาตบหน้าฉัน
ผม: เก็บแรงที่ด่ากูเอาไว้ครางชื่อกูดีกว่าวินาทีข้างหน้า มึงต้องมีผัวเป็นคนที่มึงขยะแขยงไปตลอดชีวิต
ขุนพลก้มลงมาไซ้คอฉันอย่างแรง อย่างไม่ปราณี
ฉัน: ปล่อย ปล่อยฉันนะขุนพล
ขุนพล: ปล่อยเหรอได้ แต่ปล่อยในนะ
ฉัน: ปล่อยฉัน ขุนพล ปล่อย
ฉันดิ้นไปมาเพื่อหวังให้ร่างกายหลุดพ้นจากร่างใหญ่ของคนใจร้าย
ฉัน: ปล่อย ขุนพล ปล่อยกู
ขุนพล: ต่อให้มึงดิ้นให้ตายมึงก็ไม่มีทางหลุดพ้นจากกูไปได้หรอก
ขุนพลรวบมือฉันทั้งสองจับเอาไว้ด้วยมือเขาข้างเดียว ส่วนอีกมือของเขากำลังถอดกางเกงของตัวเองอยู่ ขุนพลควักท่อนเนื้อยักษ์ของเขาออกมาจากกางเกงในแล้วชักขึ้นชักลงสองสามครั้ง
เขาตวัดสายตามองมาทางฉันแล้วยกยิ้มมุมปาก
ขุนพล: ไหนล่ะ คนที่มันเก่งนักเก่งหนาก่อนหน้านี่มันไปไหนแล้ว หึ
ปากพูดมือก็ถอดกางเกง+กางเกงในของฉันออก
เพี้ยะ
ฉันตวัดฝ่ามือไปฟาดหน้าเขาอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน
ขุนพลหันหน้ากลับมามองฉันเลือดของเขาก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากมุมปาก
ฉัน: เลว
ขุนพล: กูเลวได้มากกว่านี้อีก แล้วมึงก็จำเอาไว้ในสมองของมึงด้วย ว่าคนเลวๆ แบบกูนี่แหละคือผัวมึง
ปึก!
กรี๊ดดดดดด
ฉันกรี๊ดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อขุนพลกระแทกแก่นกายเข้ามาในน้องสาวฉันอย่างเต็มแรง ฉันไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์และฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่มีอะไรกับผู้ชายคนอื่นไปทั่ว
ฉันห่างหายจากเรื่องพวกนี้นานนับหลายปี
พอมีอะไรกันโดยไม่เล้าโลมแบบนี้ ทำให้ส่วนอ่อนไหวของฉันมันเจ็บมาก เจ็บเหมือนมันจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ
ขุนพล: อ่าส์ แน่นกว่าที่คิดไว้อีกว่ะ
ฉันกัดปากตัวเองแน่นข่มความเจ็บของตัวเองไว้ ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปให้เขาได้ยิน
ขุนพลกระแทกกระทั้นเอวของเขาอย่างแรง โดยที่เขาไม่สนใจเลยว่าฉันจะเจ็บปวดกับการกระทำของเขามากแค่ไหน
ขุนพลเอื้อมมือมาบีบปากของฉันไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากออกคำสั่งให้ฉันร้องคราง
ขุนพล: คราง กูบอกให้คราง อ่าส์
(ปากพูดแต่เอวของเขาก็ยังกระแทกไม่หยุด)
เมื่อเห็นว่าฉันไม่ครางแบบที่เขาสั่ง เขายิ่งเพิ่มแรงกระแทกมากขึ้นกว่าเดิม ขุนพลกระแทกเอวเข้ามาอย่างถี่ยิบ จนฉันเจ็บร้าวไปหมดทั้งตัว
ฉัน: ขุนพล ฉันเจ็บ
ขุนพล: ร้องออกมา ร้องออกมาสิร้องออกมาเลย
จะให้ฉันร้องครางยังไงไหวเมื่อบทรักที่เขามอบให้มันมีแต่ความเจ็บปวด ป่าเถื่อน ไร้อารมณ์ร่วมด้วยของฉัน
ขุนพล: อ่าส์ จะเสร็จแล้ว อ่าส์อื้มห์
เมื่อเขาใกล้จะถึงฝั่ง แรงกระแทกของเอวก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!
ขุนพล: เสร็จแล้ว อ่าส์เสร็จแล้ว
ท้องน้อยของฉันอุ่นวูบวาบทันทีเมื่อขุนพลสุขสมกับบทรักครั้งนี้ เขาปล่อยในเข้ามาในตัวฉัน เรามีอะไรกันโดยที่เขาไม่ใส่ถุงยาง ทำไมเขาถึงมักมากได้ถึงเพียงนี้ ลากฉันมากระทำบทรักทับที่คนอื่นไม่พอ ยังสร้างความมักมากไว้กับร่างกายของฉันอีก
ฉันมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกหลากหลายที่มันแล่นอยู่ในโสตประสาท ไม่ใช่ความรู้สึกดีหรือรู้สึกรักแต่มันคือความรู้สึกเกลียด เกลียดผู้ชายตรงหน้าผู้ชายที่มีชื่อว่าขุนพล
ขุนพล: ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะน้อยหน้าน้ำหรอกนะ เพราะฉันไม่มีทางเอาเธอรอบเดียวแน่นอน
พูดจบเขาก็ส่งแก่นกายเข้ามาในร่องเสียวของฉันทันที เขายังคงความรุนแรงเหมือนเก่า
เขากระทำกับร่างกายของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหมือนสติของฉันค่อยๆ ดับวูบไป เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ยังคงเป็นเสียงครางของเขาที่กำลังสุขสมอยู่กับร่างกายของฉัน
